A man who gave his life for his family, friends and country. He gave his best to the end, never considering himself, dedicated to the brave service he delivered upon all!

A true hero, you live through your son ... a dedicated young man with his father's soul (a picture of you inside and out).

Sersant Wynand Jacobus Hawkins: Wynand het in 1977 by die lugmag brandweer aangesluit na 4 jaar by die Pretoria Brandweer, en as korporaal na Langebaan verhuis waar hy vir 2 jaar gestationeer was. Einde 1977 meld hy aan vir Grens Diens te Grootfontein. Hy het bevordering ontvang tot Sersant in 1978, en ontvang die Honoris Crux vir dapperheid.

In 1979 word hy verplaas na Devon, en einde 1979 meld hy weer aan by Grootfontein. 1981 word Sersant Hawkins weer verplaas na Waterkloof Lugmag Basis, en lewer weer grens diens in 1983 by Omega Basis.

Op 21 Mei 1985 is hy oorlede in 'n brand by die Sasol Depot in Pretoria Wes.

"Hy was 'n godvresende man en het 'n hart van goud gehad. Wynand was 'n wonder man vir my en 'n goeie pa vir sy 2 dogters op daardie stadium. Niks was ooit te veel vir hom nie, hy was baie behulpsaam en 'n geliefde persoon. Sy oorlede pa het altyd gese "Jy is my tjom, my beste tjom in die wereld"."

Vir n beter Pa sou ek nie kon vra. Met my geboorte, en elke mylpaal in my jong lewe, tot koffie in die bed was hy daar vir my en aan my ma se sy. Pa was soms streng, maar regverdig. Saam het ma en pa my geleer van liefde, respek en eerbied vir mekaar, en vir God.

Pa was altyd reg met n grappie of twee, veral met Ouma en Oupa Hawkins! Ons het baie daar gekuier en gebraai. Dit was Pa se lewe. Hy het altyd baie liefde en wedersydse respek teenoor sy ouers getoon.

My pa moes baie weg gaan grens toe, dan was sy klossie (my bynaam) baie siek, sommer vir dae aaneen. Ek het altyd geweet hy kom terug met ietsie mooi vir my.

Toe Lizelle gebore is, was pa baie trots. Ons was 'n gesinnetjie van vier. Maar diep in sy hart het hy gehinker na 'n seun ook, min wetend dat hy wel eendag sy seun sou kry!

Pa was n man van durf en daat. Een aand is ons almal saam geroep en die nuus gekry, dat ons 'n boetie of sussie gaan kry, ons was so opgewonde! Pa was so trots, en ons het gewag en gewag.

Tot daardie tragiese dag. Ek is by die skool kom haal, en ma het gese "my bokkie jy moet sterk wees", en ek wou weet waar my pa is? ek het net geweet. Verder het alles net te vinnig gebeur. Almal het net gese dit was 'n ongeluk, hy het onherkenbaar verbrand. Ek moet hom onthou soos hy was! Ek mag hom nie gesien het nie, ek kon nie afskeid neem nie. Dit was te veel vir my!! Die begrafnis was vol milkier. Brandweerwaens, kanonskote, en almal wat eerbiedig afskeid neem van 'n geliefde vriend, eggenoot en pappa. Als het gevoel of dit tot stilstand gekom het. In die kort tydjie wat ek gehad he tom hom as my pa te ken, was hy my held!